Ne Saçmalıyorsun Boris Becker?

  

 Tenis oynadığı dönemde de şimdiki gibiydi Boris Becker. Ezeli rakibi Stefan Edberg basına asla malzeme vermezken kendisi, neredeyse her hafta bir başka skandalla gazetelerin manşetlerini süslüyordu. Bilhassa aşk hayatıyla paparazilerin gözdesi olan Alman efsane, tenisi bıraktıktan sonra durulur gibi olmuştu. En azından Novak Djokovic'in antrenörü olana kadar durum böyleydi. Şimdilerde ise reyting yapmaya kaldığı yerden devam ediyor. Fakat bu defa özel hayatıyla değil, her defasında maksadını daha çok aşan sözleriyle.

 Eski Alman tenisçinin yumurtladığı son zırva, Roger Federer'in daha çok para kazanmak için duygularını sakladığına yönelik beyanı oldu. Aslında bu, Becker'in Federer ile ilgili ilk çıkışı değil. Nitekim geçmişte de Federer'in göründüğü gibi centilmen biri olmadığını söylemişti. Ancak bu son yorumu, kale alınmayacak kadar gülünç. 

 Madem duygularını gizleyenler daha çok para kazanıyor -ki Becker'in kurduğu cümleden bu anlaşılıyor- o hâlde kortta duygularını en çok açığa vuran isimlerden biri olan Maria Sharapova neden dünyanın en çok kazanan kadın sporcusu? Bu soruya verecek cevabı nedir acaba Becker üstadın?

 Her yiğidin yoğurt yiyişi farklıdır. Fakat bazıları, nedense bunu bir türlü kabul edemiyor. İnsanların bir kısmı duygularını içinde yaşamayı tercih eder, bir kısmı da olduğu gibi dışa yansıtır. Bu, kişinin yapısıyla ilgilidir. Bir tenisçiyi karakteri üzerinden eleştirecekseniz ölçütünüz dürüstlük ve sportmenlik olmalı. Yoksa Becker gibi kendinize güldürürsünüz.

Djokovic'e Övgü, Federer'e Saygı

 Novak Djokovic'in 2015'teki performansını kelimelerle ifade edebilmek çok güç. Aynı yıl içerisinde dört Grand Slam'de üçünü, dokuz Masters turnuvasının altısını ve son olarak da ATP Finalleri'nde kazanmış bir oyuncu için ne söyleyebiliriz ki? Hiç kuşkusuz erkekler tenis tarihinin en iyi sezon performansına imza attı Sırp tenisçi.

 Djokovic, kendisi adına rüya gibi geçen sezonun kapanışını dün ATP Finalleri'nde Roger Federer'i yenerek yaptı. Aslında maçın üç set üzerinden ve kapalı sert kortta oynanması İsviçreli adına galibiyet ümitlerini artırıyordu. Fakat Ekselansları, gerçek seviyesinin uzağında kalınca grup aşamasında yendiği rakibine finalde boyun eğmekten kurtulamadı. Djokovic'in ikinci servislerinden %84 oranında puan çıkarması dev randevuyu tek başına  özetliyor. Federer'in bu kadar kötü bir return performansıyla rakibini yenmesine imkan yoktu.

 Her büyük dominasyonda olduğu gibi burada da akılları kurcalayan tek bir soru var: Acaba Djokovic mi çok iyiydi, yoksa rakipleri mi çok kötüydü? Bu soruda ikinci şıkkı işaretleyip Sırp raketin başarısını değersizleştirmek doğru bir tutum olmaz. Zira rakiplerinin kötü görünmesinin bir sebebi de kendisinin üstün performansı. Fakat Federer'in ilerleyen yaşıyla birlikte Rafael Nadal'daki serbest düşüşün Sırp raketi zirvede yalnız bıraktığı da bir gerçek. Bu noktada bir kıyaslama yapacak olursak Djokovic'in 2011'deki oyun seviyesinin bu yılkinden daha yüksek olduğunu düşünüyorum.

 Dün kötü bir maç çıkarmış olsa da Federer'in ne kadar büyük bir oyuncu olduğunu bu yıl bir kez daha anladık. Zira Djokovic ATP Turu'nun üstünden dozerle geçerken bu yıkıma tek direniş kendisinden geldi. 34 yaşını deviren İsviçreli efsane, rakibine bu sezonki altı yenilgisinin üçünü tattırdı.

Nadal'ın Adını Koyamadığı Problemi

  

 Rafael Nadal, kendi standartlarının bir hayli altında kaldığı bir sezonu geride bırakıyor. İspanyol tenisçinin böylesi bir dönemde basın toplantılarında yaptığı açıklamalar da bir hayli tuhaf. Kendisi, "Bu yılki olanlar benim hatam." diyor ama hatasının ne olduğunu söylemiyor, problemin adını bir türlü koyamıyor. Oysa herkesin merak ettiği şey tam da bu. Acaba Nadal'da geçici bir form düşüklüğü mü, yoksa kalıcı bir gerileme mi söz konusu?

 Nadal'ın bu yıl Grand Slam'lerde aldığı sonuçlara baktığımızda iki çeyrek final, bir ikinci tur ve bir de üçüncü tur görüyoruz. Elinde avucunda düşük profilli turnuvalarda elde ettiği üç şampiyonluk bulunuyor İspanyol'un. Görünürde herhangi bir sakatlığı yokken sezon geneline yayılan bu kötü performans, akıllara oyun seviyesindeki bir gerilemeyi getiriyor. Bu sezonki anormal basit hataları ve miss-hit'leri de bu ihtimali kuvvetlendiriyor.

 Mevzubahis Federer-Nadal rekabeti olduğunda pek çok kişinin üzerinde birleştiği yorumlardan biri de Nadal'ın kariyerinin Federer'inki kadar uzun ömürlü olmayacağı şeklindeydi. Buna sebep olarak İspanyol tenisçinin büyük oranda fiziksel güce dayanan oyun tarzı gösterilirdi. İşte o fiziksel güç, bu yıl çok ciddi tükeniş emareleri gösterdi. Öyle ki daha düne kadar fileye çıkan her rakibine passing shot'lar yağdıran Nadal, bu yıl Fabio Fognini gibi son derece savruk bir oyuncuya toplamda üç kez yenildi. Üstelik son yenilgisinde iki set öndeydi.

 Bundan iki yıl önce de Federer, tıpkı bu yıl Nadal'ın başına geldiği gibi kariyerinin en kötü sezonlarından birini çıkarmıştı. Ancak İsviçreli, hem raketini hem de oyununu yaşına uygun bir şekilde güncelleyerek yoluna devam etti ve üç Grand Slam finali daha gördü. Oysa Nadal'ın yetenek repertuvarı takdir edersiniz ki puanları kısa tutacak bir oyuna hiç müsait değil.

 Nadal gibi büyük sporcuların geleceğiyle ilgili menfi konuşmaktan her daim kaçınmak gerekir. Ancak sorun gerçekten yukarıda bahsettiğimiz gibiyse "Toprağın Ağası"ndan geçmişteki gibi şaşaalı zaferler beklemek pek akıl kârı olmayacak.

Sıra Dışı Bir Tenis Hikayesi

  

  Bugün Tennis World USA isimli internet sitesine düşen bir haber...

 Jesus Aparicio, İspanya'da yaşayan bir Roger Federer hayranı. 18. yaşını kutladığı gün arkadaşlarıyla bindiği arabada trafik kazası geçiriyor ve komaya giriyor. 11 yıl sonra beklenmedik bir şekilde şuuru yerine geliyor. Memleketinde ve dünyada ne olup bittiğine dair bilgiler aldıktan sonra hastanedekilere Federer'i soruyor. Emekli olduğunu düşündüğü İsviçrelinin hâlâ oynadığını ve dünya 2 numarası olduğunu öğrendiğinde ise büyük bir şok geçiriyor, hatta kendisiyle dalga geçtiklerini zannediyor.

 Federer ile Djokovic arasındaki son Amerika Açık finalini izleyen Jesus sevdiği oyuncunun kaybetmiş olmasına rağmen mutlu. Zira Federer'i canlı izleyerek en büyük hayalini gerçekleştirmesi hâlâ mümkün.

 Haberin linki

WTA Turu Ya Da Yolgeçen Hanı

 Kötü değil, çok kötü bir maçtı dün geceki Amerika Açık tek kadınlar finali. Uzun uzun bunun nedenlerini anlatmaya gerek yok. Zira finalin kaybedeni Roberta Vinci'nin backhand vuramıyor oluşu maçın kalitesi hakkında yeterince fikir veriyor. 

 Dün geceki mücadelenin final olduğunu bilmeyen biri, Amerika Açık'ın yeni başladığını ve henüz ilk turların oynandığını düşünebilirdi. Hiç abartmadan söylüyorum, Amerika Açık'ta elemelerde mücadele etmiş fakat ana tabloya kalamamış iki oyuncuyu getirip finalde karşılaştırsaydık emin olun dün gecekinden daha kötü bir maç çıkarmazlardı.

 Söz yine dönüp dolaşıp kadınlar tenisinin içinde bulunduğu dramatik duruma geliyor. Son yıllarda Grand Slam finali oynayan oyuncu sayısında yaşanan enflasyon, WTA'nın ağlanacak hâlinin istatistiksel bir tezahürü. Peki bu durumun sebebi ne? Roberta Vinci, Sara Errani, Eugenie Bouchard ve Lucie Safarova gibi isimler nasıl oluyor da Grand Slam finali oynayabiliyor?

 Öncelikle kadın tenisinin erkek tenisine oranla sürprizlere her zaman daha açık olduğunu hatırlatmakta fayda var. Kaldı ki WTA Turu'nun mevcut durumunu istisnai bir oyuncu grubuna sahip olan şu anki ATP Turu'yla kıyaslamak da büyük bir haksızlık olur. Dolayısıyla kadınlar tenisini kendi içinde değerlendirmek lazım. 

 Çok değil, 10 sene öncesine dek hepsi birbirinden kaliteli birçok oyuncuyu bünyesinde barındıran bir organizasyondu WTA. Serena Williams, Venus Williams, Justine Henin, Kim Clijsters, Maria Sharapova, Lindsay Davenport, Amelie Mauresmo ve Martina Hingis bir çırpıda sayabileceğimiz isimler. Peki şimdi bu kalibrede kaç isimden bahsedebiliriz WTA'da? Ben söyleyeyim, üçü geçmez.

 Oyuncu kalitesinin son derece yüksek olduğu yıllarda bile sürpriz Grand Slam şampiyonları çıkabiliyordu kadınlarda. Örneğin Anastasia Myskina gibi bir isim Roland Garros'u kazanabiliyordu. Fakat şimdi deyim yerindeyse önüne gelenin Grand Slam finali oynadığı veya kazandığı bir tablo söz konusu. Çünkü onlara bu izni vermemesi gereken oyuncu sayısı çok az.

 Son tahlilde kadınlar tenisinin kurtuluş reçetesi kendi bünyesinden çıkaracağı yıldızlardır. Bu, hem kaliteyi arttıracak hem de yok olan hiyerarşiyi geri getirecektir.

Sharapova 2015'te Olduramadı

 Maria Sharapova'nın şu ana kadarki kariyer yolculuğunda çok ilginç bir detay var. Rus tenisçi, bugüne kadarki beş Grand Slam şampiyonluğunun tamamını çift sayılı yıllarda elde etmiş. Tesadüf bu ya, tek sayılı yılların laneti 2015'te de sürdü. İlk tur maçına saatler kala Amerika Açık'tan çekildiğini açıklayan Sharapova, böylece bir sezonu daha slam şampiyonluğu kazanamadan geçirmiş oldu.

 Sharapova'yı bu yıl Avustralya Açık'tan sonra neredeyse hiç tam randımanlı izleyemedik. Sezona Brisbane şampiyonluğu ve Avustralya Açık finaliyle başlayan yıldız isim, 2015'teki en iyi tenisini de bu dönemde oynadı. Indian Wells ve Miami'den yalnızca iki galibiyet çıkarabilen Rus tenisçi, formsuzluğunun üstüne birtakım şanssızlıklar da eklenince en iddialı olduğu zemin olan toprakta da ihya olamadı.

 Üç yıldır şampiyonluğu kimselere bırakmadığı Stuttgart'ta daha ilk turda Angelique Kerber gibi sert bir rakiple eşleşmesi zaten fazla sayıda maç eksiği olan Masha için ciddi bir talihsizlikti. Her şeye rağmen toprak sezonunun sonlarına doğru açılan ve Roma Açık'ı kazanan Sharapova, tam ritmini bulmuş gibiyken bu sefer de gribe yakalanınca son şampiyon olarak geldiği Roland Garros'ta ancak dördüncü tura kadar ilerleyebildi.

 Sharapova, bu yıl birkaç turnuva haricinde kendisinden görmeye alışık olduğumuz oyununu bir türlü korta yansıtamadı. Bu durumun en çarpıcı tezahürü ise Wimbledon'daki macerasıydı. Kendi stilinin tamamen dışında, oldukça pasif bir tenis oynayan Masha'nın yarı finale kadar ilerlemesi, iki numaralı seri başı olmasının getirdiği kura avantajı sayesindeydi.

 Kahramanımızın 2015'in kalan kısmında neler yapacağını hep birlikte göreceğiz. Bana sorarsanız Sharapova'nın bu dönemdeki asıl hedefi, oynayacağı turnuvalarla eski oyun seviyesini yakalamak ve 2016'ya pozitif bir ivme taşımak olmalıdır.

Bizden Ne Zaman Sharapova Çıkar?

 Artık adetten oldu. Türkiye Tenis Federasyonu'nun başkanlık koltuğuna oturan herkes şu klasik açıklamayı yapıyor: "Potansiyelimiz yüksek. Bizden de Federer'ler, Sharapova'lar niye çıkmasın?" Aslında bunu söyleyerek kendilerini ele veriyorlar ama farkında değiller. Zira potansiyelimiz olduğu halde bu ülkeden Federer ve Sharapova çıkaramıyorsak bu durum siz yönetenlerin değil de kimin suçu?

 Çok basit bir soru soracağım şimdi Sayın Cengiz Durmuş'a. Eğer Federer ve Sharapova Türkiye'de doğmuş olsalardı acaba şu anki konumlarında olabilirler miydi? Hadi Federer'i de bir kenara koyalım. Acaba Sharapova bu topraklarda doğmuş olsaydı bırakın şu anki konumunda olmayı, hâlâ tenis oynuyor olur muydu? Bu sorulara evet cevabını verebiliyorsanız benim size söyleyecek başka bir sözüm yok.

 Bu ülkeden şu şartlarda Federer veya Sharapova ayarında bir tenisçi çıkarsa bu, bu ülkeye rağmen gerçekleşmiş bir hadise olur. Çünkü bu ülkenin iklimi Federer ve Sharapova yetiştirmeye müsait olmadığı gibi hasbelkader yetişenleri de anında öğütebilecek bir potansiyele sahip. Ne spor izleyicisi normal bu ülkenin ne basını ne de yöneticisi. Bu kadar anomalinin içinden bir dünya yıldızı çıkması ise ancak bir mucizeyle mümkün.

 Türk gencinin yeteneklerinden elbette şüphemiz yok. Ancak sayın başkan, gereksiz hülyalara kapılmak yerine sağlıklı işleyen bir yapı kurmaya çalışmalı. Kendisinin yukarıdaki sorulara gönül rahatlığıyla evet cevabını verebileceği gün bizim de bir Federer'imiz ya da Sharapova'mız olacaktır.

Meğer Gerçek Tenissever Değilmişiz

 Evet, aynen başlıktaki gibi buyurmuş tenisimizin alimleri. Sadece büyük isimler geldiğinde turnuvaya giden bir milletmişiz ve bu şekilde gerçek tenissever olamazmışız. Eğer tenisi gerçekten sevseymişiz İstanbul Cup gibi organizasyonlara da gidermişiz. Çünkü asıl tenisseverlik o zaman belli oluyormuş.

 Öyleyse şimdi sıkı durun. Tenisi kendimi bildim bileli izliyor, amatör olarak oynuyor ve yedi yıldır da çeşitli internet siteleri ve dergiler aracılığıyla kendi çapımda yazmaya çalışıyorum. Tüm bunlara rağmen yukarıdaki kritere göre ben de tenissever değilim. Zira İstanbul Cup'ı kazanan Lesia Tsurenko'yu hayatımda bir kez dahi izlemedim.

 Madem tenissever olup olmadığımız düşük profilli turnuvalara olan ilgimizle ölçülüyor, o zaman şöyle bir soru yöneltelim bunu söyleyenlere: Gerçek müziksever olabilmek için de Ajdar mı dinlememiz lazım? Böylesine saçma bir mantık olabilir mi? İnsanların para vererek satın aldığı ürün ya da hizmette kalite aramaları en doğal haklarıdır. Turnuvanın organizasyonuna dair bunca yanlış ortadayken tenis seyircisine tribünleri doldurmadığı için kızmaksa tek kelimeyle küstahlıktır. 

 İstanbul'un en ücra yerine kort inşa edip hepsi ilk turda elenen sönük yıldızlar için 500 TL bilet fiyatı biçerseniz insanların o turnuvaya gelmemesi değil, gelmesi anormal bir durum olur. Bu da yetmezmiş gibi tribünün en güzel yerlerini önden peşkeş çekip parasıyla bilet alanlara ikinci sınıf izleyici muamelesi yapıyorsunuz. Siz herkesi kör, alemi sersem mi sanırsınız?

Alkışlar Yerli Sharapova'ya

 İpek Soylu, tenis stilini uzun bir süredir merak ettiğim ancak hiç izleme fırsatı bulamadığım bir oyuncuydu. Dün İstanbul Cup'ta Anna Tatishvili'yi yendiği maçta ilk kez seyrettim genç raketi. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki kendisi, bugüne kadar gördüklerim içinde potansiyeli en yüksek Türk tenisçi.

 Allah vergisi güzelliğinden mütevellit kendisine sıklıkla "Yerli Sharapova" yakıştırması yapılıyor. Bana kalırsa sadece güzelliği değil, oyun tarzıyla da bu yakıştırmayı sonuna kadar hak ediyor İpek. Tıpkı Rus yıldız gibi son derece agresif ve devamlı winner'ı düşünen bir stile sahip.

 Henüz 19 yaşındaki İpek'in şu anda en büyük handikabı fiziksel yetersizliği gibi görünüyor. Bugün Magdalena Rybarikova'ya oyun dahi alamadan yenilmesinin altında da bu yatıyor. Kendisi, fiziksel gelişimini tamamlayıp bu seviyedeki turnuvaların temposunu kaldırabilecek düzeye geldiğinde bir başka gururumuz Çağla Büyükakçay'ın koyduğu çıtayı çok daha yukarılara çıkarabilecek kapasitede.

 İpek'in İstanbul Cup'ta ilk turu geçmesi bu tip turnuvaların bizim gibi ülkeler için ne kadar değerli olduğunu bir kez daha hatırlattı. Tenisçilerimiz aldıkları wild card'lar sayesinde kendilerinden daha üst seviyedeki oyuncularla rekabet etme şansını yakalıyor. Bu da tecrübe edinmeleri ve kendilerini geliştirebilmeleri açısından eşsiz bir fırsat. Üstüne dünkü gibi galibiyetler aldıklarında turnuvanın keyfi katlanıyor.

 Ülke tenisi adına oldukça önemli olduğunu söylediğimiz bu organizasyonun geleceği ise ne yazık ki pek parlak görünmüyor. Zira ekranlardan da gördüğümüz üzere maçlar boş tribünlere oynanıyor. Bu durumun sorumlusu pek tabii ki tenisseverler değil. Toplu ulaşımın neredeyse hiç olmadığı dağ başı gibi bir yere kort yapıp fiyatları da bu kadar yükseltirseniz o tribünleri ancak Roger Federer kalibresinde bir ismi getirdiğinizde doldurabilirsiniz.

 Son bir yorumum da turnuva öncesindeki gösteri maçını organize edemeyenlerle ilgili olacak. İstanbul gibi pek çok tarihi ve doğal güzellikleri olan bir şehirde her etkinliği Boğaz Köprüsü'nde düzenlemeye çalışmak, hem kabak tadı veriyor hem de insanlara cehennem azabı çektirmekten başka işe yaramıyor. Trafiği sıkıştırmamak için maçı yan yolda oynatarak komik duruma düşeceğinize niçin başka bir lokasyon düşünmezsiniz?

Galiptir Bu Yolda Mağlup

 Roger Federer'in dün Wimbledon finalinde Novak Djokovic'e bir kez daha kaybetmesinin temel sebebi, tenis kariyerinin en olgun dönemini yaşayan bir oyuncuyla 34 yaşında mücadele ediyor olmasıydı. Maça dair hangi yorumu yaparsanız yapın, en nihayetinde varacağınız nokta burası.

 Federer dün file önünde oynadığı 58 puanın 42'sini kazanmış. Bu da %72 gibi gayet iyi bir orana tekabül ediyor. Ancak dip çizgideki hakimiyet eşyanın tabiatı gereği Djokovic'te olunca file önündeki bu parlak performans maçı kazanmanıza yetmiyor.

 Djokovic, 28 yaşında ve 2011'den beri erkekler tenisinin baş aktörü konumunda. Bu yıl oynadığı tüm Grand Slam'lerde final görmüş ve ikisini kazanmış. Sıralamada kendisinden sonra gelen isimle arasında dört binden fazla puan farkı var. Kısacası ATP Turu'nun mutlak hakimi. Böyle bir isme Wimbledon finalinde yenilmek her oyuncu için gayet normal bir durum. Anormal olan bir şey varsa o da 34 yaşındayken bile hâlâ bu adamın karşısına bir Grand Slam finalinde çıkabiliyor olmak.